Ten wykład pokazuje sport dzieci i młodzieży nie jako pogoń za wynikiem, ale jako środowisko rozwoju człowieka: poznawczego, emocjonalnego, społecznego i koordynacyjnego. Prowadzący mocno konfrontuje obecne podejście do treningu, selekcji i komunikacji z dziećmi, wskazując, że dorośli tworzą otoczenie, które może rozwijać albo blokować młodego zawodnika.

• Czy jako rodzic patrzysz na trening dziecka przez wynik meczu, czy przez to, jak dziecko się rozwija?
• Czy trener Twojego dziecka buduje samodzielność, czy głównie wymaga posłuszeństwa?

Wykład rozpoczyna się od mocnej tezy, że trenerzy nie powinni myśleć o sobie wyłącznie jako o trenerach koszykówki, lecz jako o osobach rozwijających człowieka. Prowadzący krytykuje obecny model sportu dzieci i młodzieży, wskazując na niską aktywność fizyczną dzieci, słabą kondycję organizacyjną koszykówki oraz dominację myślenia wynikiem. Ważnym rozróżnieniem jest zastąpienie pojęcia „sport dzieci i młodzieży” pojęciem „edukacja sportowa dzieci i młodzieży”, gdzie celem staje się rozwój, a nie tylko rywalizacja. Wykład omawia kolejne obszary rozwoju dziecka: poznawczy, koordynacyjny, kreatywny, emocjonalno-wolucjonalny, społeczno-afektywny, mentalny, kondycyjny i bioenergetyczny.